در جایی میان کوهها کار میکنم. در بلندیهای زیبای اطراف تهران. و شما تصور کنید برف را اینجا، قدم زدن در برفها را و پا گذاشتن روی برفهای دستنخورده را. وای از این برف. وای از این همه سفیدی.
۱۳۹۰ دی ۶, سهشنبه
۱۳۹۰ دی ۵, دوشنبه
مو-عود
- از همان لحظه که عزم سفر کردی، مسافری. نمیتوانی بنشینی و حساب و کتاب کنی برای آینده در همینجا. دیگر غریبهای، یا دستکم روند غریبه شدنت آغاز شده است. حتی گاه گداری غم غربت هم به سراغت میآید. آرام و قرار نداری تا بروی. و تو چه میدانی از رفتن. از رفتن به نیت باز نگشتن.
- برای آنها که قصد سفر ندارند، مهاجران یا از سر استیصال به خیال بهشتی واهی روانه غربت میشوند، یا از سرِ سرخوشی. در هر دو صورت سخت در اشتباهند. مهاجر نه معتقد به بهشت موعود است - که خوب میداند چهها در انتظارش است- و نه سرِ سرخوشی دارد. مهاجر باید برود، با تمام سختیها، امیدها، خوشیها و مصیبتهایش. همین.
- "هرجا که میان گرسنگان نزاعی درگیرد بر سر غذا، من آنجا خواهم بود. هرجایی که پلیس مرد جوانی را کتک میزند، من آنجا خواهم بود." تام جود پس از مرگ جیم کیسی در خوشههای خشمِ اشتاین بک ناله میکند. ربط دادنش به این ماجرا، با شما.
۱۳۹۰ دی ۱, پنجشنبه
بیا-بان را
- سالها پیش، خیلی گذشتهها، خیلی دور، این شهر هنوز قابل سکونت بود. چشماندازی پیدا میشد بی اتوموبیل، بی آهن. هنوز مأمن داشت این بیغوله. امروز اما تن بهش میدهی تا رسیدن فقط. بیاحساس، بیتفاوت.
- روزهایی هم بود، خیلی دور و فلان، که میشد کز کرد ولیعصر را تا پایین. میشد شریعتی را قدمزنان آمد تا حسینیه ارشاد. میشد انقلابگردی کرد. میشد هوس کرد و رفت ستارخان. میشد چهارراه کالج را متر کرد. میشد آنقدر پرسه زد تا کافهای بیهمتا پیدا کرد. میشد توی بوکان نفسی تازه کرد. میشد بام رفت و آش خورد. میشد کوه رفت به امید حلیم سید مهدی. میشد، واقعاًّ میشد. اصلاً ولش کنید، انگار که خواب بود، رؤیا.
- رانندگی در اتوبانهای تهران، با سری داغ و سنگین، تجربهی منحصر بفردِ همین شهر است. همین شهر بیتفریح و بیخنده، شهر آدمهای تشنه به خون همدیگر. گاهی که آرزو میکردم کاش جایی بود-شهری یا آبادیای- که تهران نبود و من را منتسب میکرد به آنجا، این اتوبانگردیهای شبانه-با سری داغ و گوشی نوازش شده با موزیک- تسلیبخشی موقتی میشود.
- "دنگ شو" را زندگی کنید.
- بعضی آدمها باید بنویسند، بعضیها را باید نوشت. قضاوت با سرنوشت است.
- گودری خوب، گودری لایعقل است.
۱۳۹۰ آذر ۲۹, سهشنبه
مُرَ-دَد
- روزهایی هم هستند که شرمآورند بس که سیاهند، مثل شب. از دستشان باید پناه برد به دوستداشتنیها، کتاب یا یار.
- روزی روزگاری مردی بود که میرفت. کجا؟ نمیدانست. برای چی؟ نمیدانست. با چی؟ بازهم نمیدانست. این قصه، همین قصه. نه بیشتر، نه کمتر.
- برای اینکه هرچیزی جای خودش قرار بگیرد لزوماً لازم نیست جای درست آن را بدانیم. میتوانیم خودمان جای درستی برایش درست کنیم. احمقانه است، اما اغلب آدمهای موفق همینطوری موفق شدهاند.
- دوستداشتنیهایی هم هستند که ماهیت دوستداشتنی بودنشان به تردید است. به دور بودن. به مُرَدد بودن. گیرم که مازوخیستی، اما اصلاً هستند چون مُرَددند. بارها برشان میداری و نگاهشان میکنی و دوباره میگذاریشان سرجای قبلی. هستند توی ویترین و فقط تماشا دارند انگار. نه لذتی دارند و نه دردی.
- حال و روز اینروزهای من را - به سبک فلانی- میخواهید بدانید؟ هر کتابی دم دستتان بود بخوانید. فیلمها ببینید و به هیچ چیزی فکر نکنید.
۱۳۹۰ آذر ۲۸, دوشنبه
گودر-یانه
- گفت تو آدم خوبی هستی، هیچوقت توقعی نداشتی از کسی، هرچیزی رو که گرفتی از کسی، ممنونش شدی و اون رو لطف دونستی. گفت آدم خوبی هستم. اما من فکر میکنم این اختیاری نبوده هیچوقت. بیتوقعی یادگرفتنیه، اجباریه و هیچ امتیازی هم برای آدم بیتوقع نداره، عملاً هیچی.
- یه داستان معروفی داره آقای کالوینو از شهری که همه دزد هستند، شغل همه دزدیه و همه دارند با مسالمت و خوبی کنار هم زندگی میکنند. آخرشم که همه میدونیم، مرد درستکار مُرد از گشنگی ولی شهر درست نشد که نشد. همون، همون داستان.
- آدم باید قصههای کوچک داشته باشه توی زندگیش، داستانهای کوتاه که شاید نخواهند خیلی هم فلسفی و پرمعنا باشند، ولی هستند و باید باشند. داستانهای کوتاه زندگی هرکسی مثل علف میمونه به دهن بزی. قصهی هرکی منحصر بفرد خودشه.
- گودریِ خوب، گودریِ مرده است.
۱۳۹۰ آذر ۲۷, یکشنبه
تنبل-خونه
من تقریباً مطمئنم که حروم دارم میشم اینجا. حتماً یه جایی توی دنیا باید باشه که به کسایی که حوصله ندارند کار کنند احترام بگذاره. یهجایی توی دنیا که برای اینکه پات رو بندازی روی پات و کتاب بخونی و بینش آشپزی کنی بهت پول بده. پول خوب که بتونی سالی سه-چهار ماه رو توی مسافرت باشی. پیدا میشه همچین جایی. مطمئنم.
۱۳۹۰ آذر ۲۴, پنجشنبه
هیس
یه موقعهایی هست که نمیتونم حرف بزنم، حنجرهام باز نمیشه. دوست دارم جواب سؤالا رو با حرکات بدن بدم، لب از لب باز نکنم. این موقعها زیاد نیستند، ولی برام یهجور مراقبهان. دوست دارم روزه سکوت بگیرم انگار. نوشتن؟ حتی نوشتن هم سخت میشه، اما برای خوندن بهترین موقع است.
۱۳۹۰ آذر ۶, یکشنبه
ما و آنها
آمدم که از استانبول بنویسم، بغضم گرفت. مثل چند روز پیش که توی همایش، رفقای ویتنامی و تایلندی فیلم تبلیغاتی گذاشته بودند برای پیشدرآمد همایش سال بعد توی مملکتشان. مملکت شاد و خرمشان. بغضم گرفته بود. بدون هیچ توضیحی. چشمهایم که تر شد، از سالن زدم بیرون. تو حیاط و سرسراهای پیچ در پیچ هتل عباسی گشتی زدم به درازای تاریخ و فراموش کردم. بغضم را فرو بردم، مثل همیشه.
۱۳۹۰ مرداد ۱۵, شنبه
وعدهای بیانتها
- هر وعدهی غدایی ، آداب و تشریفات خاص خودش را دارد. صبحانه خوردن بعد از دوش صبحگاهی و روشن کردن تلویزیون و یا حتی رادیو، با موزیکی انرژیزا، چای داغ و الخ، تجربهی هرروزه یا گاه به گاه بسیاری از ماست. ناهار، وعدهای رویایی با غذاهای دلچسب و دلخواه و خلسهی عصرگاهی. و در آخر شام، بهانهای برای بسیاری از قرارهای عاشقانه، دور هم نشستنهای خانوادگی و دوستانه و حتی تنهاییهای شبانه.
- برانچ که حتی نامش نیز چیزی بین صبحانه و ناهار است، داستانی جداگانه دارد. وعدهای که مشخصهی اصلی آن بیقاعده بودن و آشفتگیست. از نامش تا غذاهایی که سرو میشوند. از ساعتاش -که بسته به سلیقهی من و شما دارد- تا طولانی شدن برگزاری آن. همهی اینها حکایت از این دارد که این وعده- برانچ- وعدهای استثناییست. آشفتگی طبیعی این وعده-کما اینکه باقی وعدهها را نیز میتوان آشفته برگزار کرد، اما خلاف روال طبیعیاش- آن را متمایز از تمامی اتفاقات روزانه میکند.
- میزبان باید با چابکی حیرتانگیزی چون حرفهایترین آشپزان رستورانهای معروف پاریس، طیف وسیعی از غذاهای سبک، سبزیجات، نان و هر آنچه که خود تشخیص میدهد را برای این وعدهی طولانی اما دلپذیر آماده کند. و چه کسیست که نداند بحثهای گرم و طولانی میهمانیهای برانچ، قهوهی داغ، چای خوشرنگ و میزبانی حواسجمع میطلبد؟
- پسزمینهی برانچ اغلب موزیکهای دوستداشتنیِ میزبان و میهمان است. هرچند که کمتر کسی به واسطهی بحثهای داغ حین نوشیدن چای یا گاز زدن خربزهای، به آن توجهی خاص میکند. اما تأثیر آن چیزی شبیه به وزیدن نسیمی خنک است هنگام آفتاب گرفتن در هوای گرم تابستان.
- در میان تمامی وعدههای آشنا، برانچ، خودمانیترین، کاملترین و مطبوعترین است. نه فقط به لحاظ طیف وسیع خوردنیها و نوشیدنیها، که حتی از لحاظ میزبان و میهمان، از لحاظ ساعت حتی. بهتر است به دوستداشتنیهایمان گوشزدی مداوم کنیم که هیچگاه برانچی دلپذیر، با دوستانی همراه را در پیش از ظهر روزی تعطیل از دست ندهند. خستگی یک هفته کار، باید از تن بیرون رود.
۱۳۹۰ اردیبهشت ۶, سهشنبه
نارون
خواستم شعری بگویم
بیفکر، بینشان
بی هیچ پیشداوری
ناگهانی
تنها تو، آری تو
همچون شاخهی نارونی در باد
در قافیههای من به رقص آمدی
خواستم قصهای بگویم
بیفکر، بینشان
بی هیچ اسطورهای، قهرمان
قصهای جاری بر سرِ زبانم
ناگهانی
بازهم، آری اعتراف میکنم، بازهم
تنها تو
چون قهرمان کولیِ داستان های اسطورهای
بر کلماتم به رقص آمدی
خواستم خاطرهای گویم
بیفکر، بینشان
بی پرده، بی اغماض
خاطرهای منقوش بر ذهنم
ناگهانی
میدانم که میدانی
بازهم خاطرهی تو
همچون موسیقی بیتوقف زندگی
بر افکارم به رقص آمدی
این داستان، حکایت هرروزهی ذهنیست
که از تو سرشار شده است
اشتراک در:
پستها (Atom)